BONE - [EP I]Event2

posted on 28 Apr 2014 13:13 by sollitar

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

........................


กลางคืน... สิ่งที่ไม่พึงประสงค์และปีศาจร้ายมักมาเยี่ยมเยียน เก็บเกี่ยววิญญาณของผู้อ่อนแอเป็นอาหาร แม่ของผมเคยบอกอย่างนั้น

เชื่อตายล่ะ... กลางคืนก็คือกลางคืน ที่มีอุบัติเหตุบ่อยๆก็เพราะพวกที่ไม่ระวังเท่านั้นแหละ...

 

วันนี้ผมทำงานตักถ่านหินวันที่ไหร่แล้วนะ... เอาเป็นว่าก็หมดวันแล้วและกัน

ผมกำลังเขียนบันทึกและเตรียมตัวนอนแต่แล้วก็ได้ยินเสียงคนตะโกนและวิ่งไปมา คิดว่างั้นนะ มันก็ตอบยากเหมือนกันในเมื่อคลื่นซัดเสียงดังก้องทั่วห้องจนผมรู้สึกเหมือนมีน้ำในหูตลอดเวลา

คนมักไม่ค่อยออกมาตอนกลางคืนกันหรอก ยกเว้นแต่มีเรื่องฉุกเฉิน นั่นหมายถึงอาจมีคนเจ็บก็ได้ ผมเลยหยิบหมวกและไฟฉายเปิดประตูลุกออกไปดู แต่น่าแปลก ผมไม่เจออะไรที่ควรจะเป็นต้นเสียงเมื่อกี้ซักนิด...

...เสียงอาจจะมาจากทางอื่น...

ผมเดินขึ้นบันไดต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเกือบถึงชั้นดาดฟ้าเรือ ข้างบนนี้มืดเอาเรื่องเหมือนกันเมื่อท้องฟ้าไม่เปิดอย่างคืนนี้ ผมเกาะราวเหล็กไว้แน่นกันตัวเองตกลงไปในทะเลพลางตั้งท่าจะหยิบไฟฉายออกมาแต่ทันใดนั้น

ซู่.....

ไม่ทันทำอะไรคลื่นสูงซัดเขาจนเปียกโชกทั้งตัว

 

..ชุดนอนซักแล้วตัวสุดท้าย รับผิดชอบมาเลยนะคลื่นทะเล!!!..

ขณะกำลังคิดสาปแช่งคลื่นทะเลอยู่นั้นเอง ผมหันไปมองรอบๆก็พบว่ามีคนอื่นที่ขึ้นมาพร้อมกันอีก3-5คน ที่ได้ยินเสียงประหลาดนี่คงไม่ได้คิดไปเองแล้ว จะหันไปทักทายซะหน่อยแต่..

..กรร..

จู่ๆสุนัขตัวใหญ่สีน้ำตาลเดินออกมาจากเงามืด มันอาจจะเป็นสัตว์ที่หลงออกมาจากกรง แต่ด้วยอะไรบางอย่าง ผมรู้สึกว่ามันไม่น่าไว้ใจเลยซักนิด เด็กหญิงคนนึงยื่นมือออกไปจะสัมผัสมันแล้วก็ถูกงับทับทีก่อนจะผละออกเหมือนกับว่ามันไม่ชอบรสชาติยังไงอย่างนั้น เขาจะวิ่งไปดูแผลของเด็กหญิง แต่ดูเหมือนเธอยังมีสติหันไปมองหมาตัวนั้นไม่ใช่แผลของตัวเอง.. มือของเธอไม่น่าบาดเจ็บมาก เขาจึงวิ่งไล่หมาตัวนั้นแทน รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างบอกว่าควรจะจับมันให้ได้.. แต่พอจะโถมตัวจะจับมัน สัมผัสเย็นวูบของลมและละอองน้ำในทะเลก็ปะทะหน้าเข้าให้จังๆ

..ผมกำลังจะตกลงไป..

โชคดีที่คว้าราวเหล็กเอาไว้ได้ ผู้ชายร่างผอมแห้งในกลุ่มนั้นจึงรีบฉุดผมขึ้นมาได้ทันเวลา บางทีผมก็ชักขอบคุณพระเจ้าที่ผมไม่ได้บึกบึนเท่าที่อยากเป็น ไม่งั้นคงจะเอาตัวขึ้นมาลำบากแหง..

เมื่อผมขึ้นมาได้ เด็กหญิงเมื่อกี้กำลังจ้องหน้ากับเจ้าตัวป่วน เมื่อผมเดินเข้าใกล้ มันก็หันมาสนใจผมแทน เจ้าตัวป่วนกระดิกหางดุ๊กดิ๊กก่อนจะโดนกระโจนใส่ น้ำลายไหลย้อยเต็มหน้าผม...
 
..ก็ยังดีว่าเป็นมิตร แต่เอาไงดีฟะ..

จู่ๆอะไรก็ไม่รู้ดลใจให้เขาเดินเข้าไปลูบหัวมัน สัมผัสเรียบลื่นชวนให้นึกถึงอะไรบางอย่าง ดูเหมือนว่าเจ้าตัวป่วนจะเริ่มสงบลงแล้ว...ซะที่ไหน
 
เขาเพิ่งสังเกตว่ามีของเหลวอุ่นๆกำลังรดลงบนขากางเกงเขา หมานั่นฉี่ใส่เขา ก่อนจะวิ่งสะบัดก้นจากไปอย่างร่าเริง
 
....................
ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
เอาชุดนอนของผมคืนมานะะะะะะะะะะะ
 
อึดใจต่อมา ทุกคนก็ได้พบพนักงานเดินมา
"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับทุกท่าน"

ทุกคนต่างโล่งใจ หันมาพูดคุยและวุ่นวายกับการหัวเราะเยาะผมซึ่งเริ่มส่งกลิ่นตุ่ยๆ อย่างไรก็ตาม.. ระหว่างที่ผมหันกลับไปมองหมาตัวนั้นวิ่งหายไป รังสีไม่น่าไว้ใจเหมือนที่แผ่ออกมาจากมันราวกับจะบอกว่า ...คราวหน้าฉันไม่ปล่อยเธอไว้หรอกนะ...
 
บางทีผมควรจะเชื่อที่มามาบอกไว้บ้าง ปีศาจ(ที่ฉี่รดกางเกงผม)อาจจะมีอยู่จริงก็ได้...

Comment

Comment:

Tweet

เรื่องราวน่าสนใจดีนี่ จะรอฟังเนื้อเรื่องต่อไป

#1 By Bottleneck on 2014-04-29 01:46